Gedichten

 

       
welkom
wie zijn wij
ons programma
fotoalbum
recepten
gedichten
gastenboek

 

 
 
Afscheid van de Tropen
 
Samen aan de railing, zwijgend hand in hand
Ervarend een laatste strelng, van ons geliefd tropenland
Samen aan de railing druppelt er stil een traan
Ondergaan we de speling van het lot, zeer aangedaan
Samen aan de railing kijken we nog eenmaal om
Voelen dan eeen koude trilling bij het ondergaan van de zon
 
 
Indie mjn geboorteland
het landschap van mjn ziel
alleen in mijn dromen kan ik weer kind zjn
spelend onder de tropenzon
Ik ze mijn ouderljk huis
de sawah's en de gouden padiepalmen
de flora en de fauna, machtige bergen
witte stranden en wuivende palmen
ik hoor de klanken van de gamelan
Herinneringen vast of maar vaagjes
momenten  gevoeld en beleefd
alles wat was tot het klenste ding toe
slut ik mjn hart
woorden gesproken, ze leven in mij
soms wekken ze verlangen en doen ze me pijn
toch ben ik dankbaar en soms blij
 
gedicht van mw. J.A. Otto
 

       Trots dat ik een Indo ben

Mijn liefde voor mijn mama en haar Indische cultuur
 
Soms gebeuren er dingen in het leven
dat een ouder je liever niet had meegegeven
Maar ik ben mijn ouders heel erg dankbaar
over de levenslessen van hen die ik nu ervaar.
Hun levensles van hen, wees niet boos op het verleden
Leer er van in het heden
Je bent wie je bent en als iemand mij nog niet kent
mijn ouders zijn Indische mensen.
En voor, als je het nog niet weet
Je kunt je geen betere mensen wensen.
Ondanks hun ervaring zijn ze lief, zorgzaam en attent.
Wat ben ik als mens toch verwent.
Ik zal hun cultuur met zorg doorgeven
Dat is mijn doel in het leven.
Ze hebben gevochten voor mijn bestaan.
Ik ben trots dat ik als Indo door het leven mag gaan.
Dank je wel lieve ouders en al de andere ouders die
dat voor hun kroost over hebben gehad.
 

Weerzien met Indië

weet je ik wou het  zo graag nog eens zien
maar soms ook .....wilde ik niet
want als het tegen valt daar, dacht ik, dan
doet het alleen maar .....verdriet
 
maar eindelijk wordt het verlangen te sterk
dan wint er het ja van van het neen
je boekt en je pakt en je hoort maar geen raad
je vliegt er zo snel je kunt, heen
 
Indië ons Indië verwerp niet dit woord
het is een betuiging van trouw
wij duiden daarmee geen bezit aan, alleen
een hartkreet, uitgaan naar jou
 
Indië wij weten samen zoveel
je kreeg van ons leven het beste deel
de jaren van arbeid, de kracht van de jeugd
zij blijven je erfdeel, zolang het je heugt
 
de man die u helpt en uw koffertje draagt
die reikt u in wezen de hand
want hij is de gastheer en u bent zijn gast
in 't oude vertrouwde land
 
dan rijdt u voor ons beiden nog even in beeld
van een kleurrijk vroeger bestaan
maar voor de jongeren zijn wij bereids
de geschiedenis in gegaan
 
Indië ons Indië, verwerp niet dit woord
het is betuiging van trouw
Indië wij weten samen zoveel
je kreeg van ons leven het beste deel
de jaren van arbeid, kracht van de jeugd
zij blijven je erfdeel, zolang het je heugt
 
tekst May Bruins
 

Ouder worden

Als men ouder wordt en de jaren verstrijken
merkt men vaak dat de krachten gaan wijken
Men wil nog zoveel zeggen, maar het gaat vaak niet
meer en dat niet-kunnen drukt ons teneer.
 
We hadden toch handen en geest
We deden steeds ons best, maar dat is geweest
Soms denken wij dat het leven geen waarde meer heeft
Dan vraagt men zich af, waarvoor men nog leeft.
 
Men is bang een ander te worden tot last
en dat is iets wat in onze geest niet past
Want geestelijk is men nog wel goed
en daarom verliest men vaak de moed.
 
We kunnen het immers niet meer aan
Voor velen heeft men afgedaan
Maar wat geweest is, komt niet meer
Men moet er mee leven, al doet het vaak zeer.
 
Maar heeft ook slechts één in de wereld je nodig
dan is toch het leven niet overbodig
Men kan dan ook geestelijk een taak gaan verrichten
en het leed van je medemens helpen verlichten.
 
Een lach en wat blijdschap, een zonnig gemoed
Wat vriendschap en liefde, doe een ander zo goed
Want slechts het gebaar van een vriendelijke daad
Brengt vaak het geluk, waar het in 't leven om gaat!l
 

Als een ode aan de vele moeders in deze hele wereld
Maar ook aan hen die er niet meer zijn

Vanmorgen hoorde ik zachte muziek
Van een heel bekend crontjonglied
De geluiden van buiten en de muziek
Schepten samen een sfeervol mystiek

Ik luisterde ernaar en diep in gedachten verzonken
Zag ik opeens twee tedere ogen die naar me keken
Ogen die als sterren straalden. Als teken van een stille groet
Het waren de ogen van mijn moeder
Voor ieder mens in zijn leven
Is een moeder niet zomaar iemand

Zij ie een liefdevol en mooi bezit
En het mooiste wat een moeder je geeft
Zolang als je leeft
Dat is haar oneindige moederliefde
Je ziet het aan haar stralende ogen
Ogen die zo lief en teder naar je kunnen kijken
En die het gevoel geven. Zo is het goed
Het geeft je in al je moeilijkheden
Troost en moed
Bezit je echter geen moeder meer
Geloof me. Je moeder leeft voort in je gedachten
Als je verdrietig bent en je voelt alleen
Het foto-tje op je nachtkastje en de herinnering aan haar
Doen het leed verzachten

 

Ode aan de Melatie

Wie kent haar niet, de Melatie
dat bloempje geheel in het wit gestoken
Door haar eenvoud onopvallend,
is elk bloempje rank en teder
In vroege morgen juist ontloken.


Wie kent haar niet, de Melatie,
dat bloempje met een exotische geur
Door moeders en kinderen,
vaak tot een sieraad geregen.
Droegen zij slingers, smetteloos van kleur.

Wie kent haar niet, de Melatie
dat bloempje teder en rein
Sierlijk werden ze in een kondé gestoken
Of zomaar tussen Oma's kleren,
dat mocht, dat vond Oma fijn.

Wie kent haar niet de Melatie
dat bloempje uit ons verleden.
Herinneringen aan haar
voeren je naar de mooiste jaren.
Kom je uit die droom terug
dan denk je
Wat was dat lang geleden.....

ingezonden door Hetty Coldenhoff

 

Zo’n heel klein doosje

Ieder mens heeft diep van binnen doosjes met herinneringen
Draag die doosjes, niet als last, want heus ze komen vaak van pas
Doosjes die je laten weten dat het slechter is geweest
Doosjes vol met dankbaarheid voor elke lach voor ieder feest
Mooie doosjes vol met liefde boordevol tederheid
Maar ook doosjes vol van afschuw haat en onverdraagzaamheid
Die mag je rustig laten zitten met de deksel stijf erop
Maar die doosjes vol met liefde zet die altijd bovenop
Want wanneer er weer zo’n dag is vol verdriet en tegenslag
Put dan moed uit één zo’n doosje dan verander je opslag
Je ziet de dingen weer heel anders, voel je dankbaar en ook blij
Als je me niet wil geloven, probeer het dan want het helpt bij mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe het mensdom onstond:

Toen God de wereld had geschapen,
hij schiep de mensen, het waren toen nog apen
Maar achteraf daar bleek zijn wens beschaamd
de allereerste mens, die werd Adam genaamd
 
Daar stond hij nu in deez aardse dreven
waar niemand was, waarmede hij kon spreken
hij legde zich ter ruste want het werd nacht
en wat er toen gebeurde had Adam nooit verwacht
 
Toen kwan engel Gabriël heel zachtjes aan lopen
en heeft een rib al uit zijn lijf genomen
hij maakte daar een aardig vrouwtje van
al tot gezelschap van de alleerste man
 
En toen Adam wakker werd wat moest hij toen wel horen
een aardig vrouwenstemmetje klonk hem in de oren
zij zei: zeg Adam kijk es even hier
Ik ben gekomen alleen voor jouw plezier
 
Adam had het eerst niet in de gaten
hij kon het danken daarom ook niet laten
hij dankte God, hij dankte overluid
neem al mijn ribben heer, en maak er vrouwtjes uit
 
Ingezonden door Mia Adrianse
 
 

DADDY

Daddy was stil, heeft in zijn leven over het KNIL, veel
gezwegen, diende als sergeant-majoor
en ik vraag me nog steeds af waarvoor hij zijn leven
heeft gewaagd, maar dat was teveel gevraagd.
Daddy, ik wil nog zoveel aan je vragen
over jou en het KNIL, en al die dagen,
die er in ons verleden zijn, die verzwegen, verborgen en
verdrongen zijn waarom gaan die vragen jou te ver,
waarom bleef je wie je was: militair.
 
Daddy, jij was aan het eind van je leven
zo moe en zwak, je kon geen antwoord geven
en s'nachts in het donker, keer op keer,
kwamen de herinneringen weer,
dan huilde je of hoorde ik gegil,
dan was je even terug bij het KNIL, oh Daddy.
 
Nu ben je dood en je hoeft niets meer te vrezen,
maar de wonden zijn groot en de vragen gebleven
en toen jij je ogen sloot was mijn respect voor jou zo groot
en later verstrooide ik jouw as, maar ik weet nog steeds
niet goed wie jij was, Daddy.
waarom heb jij.....
selamat tidur, welterusten
ik ga door en zal jou laten rusten
maar niet de vragen, die gebleven zijn die verzwegen,
verborgen en verdrongen zijn
maar als ik je mis in mijn bestaan dan roep ik weer even
jouw naam: Daddy
jij en ik, kamu dan saija wij samen, kita bersama-sama
tot ziens, sampai bertemu lagi
jij daarboven en ik hier beneden tot ziens en rust in
vrede, jij gaf mij de toekomst, en ik jou het
                           verleden, Daddy.
 
tekst en muziek: Wouter Muller

 

De verliefde asperge

Ik lag met jou in hetzelfde bed
We sliepen wel rechtop
Jij stak er net wat bovenuit
vandaar jouw blauwe kop
Ik was stapel op jouw lange lijf
Dat mag je nu best weten
Ik vond jou echt een lekker wijf
Gewoon om op te vreten
Laatst droomde ik de hele nacht
Aan een stuk door van jou
Jij werd mijn bruid mooi in het wit
Omdat ik van sleepasperges hou
Plots werd mijn droom bruut verstoord
Ik bloedde aan mijn kuiten
Wij werden allebei vermoord
Door zo'n hovenier van buiten
Wij werden in een kist gelegd
En spoedig daarna gewassen
Mijn rug was krom, de jouwe recht
Jij was dus eerste klasse
Wat wreed toch zo'n hovenier
Ons zo extreem te plukken
Ik heb jou daarna nooit meer gezien
Want ik lag bij de stukken
Weet je wat ik het gekke vind?
Het is eigenlijk heel stom
Terwijl ons leven in de grond begint
Is dat bij de mens net andersom

 

De vriendenboom

De Vriendenboom
Ergens op de wereld staat de levensboom
Een sterke boom
De vriendenboom
Een boom die niet van zon en regen leeft,

maar ven een beetje tederheid, vriendschap en genegenheid
Wij zijn dat langzaam aan het vergeten
Het is misschien een onvervulde kinderdroom
Die boom van mij,
de vriendenboom
Toch zou hij er moeten wezen
Overal waar mensen samen zijn
Arm of rijk en groot of klein
De hele wereld moet dat toch weten?
Als je oprecht naar die boom wil zoeken,
staat hij heel dichtbij
Misschien kun je 'm uit je venster zien
Die boom staat nergens in de boeken
Als je durft te leven zonder angst of schroom
Dan groeit - ie - wel
De vriendenboom
Je zult het met me eens zijn
Het allermooiste van de hele schepping.....
Dat .......... dat is een vriendenboom

 

Heimwee

H
eb jij dat ook......
Dat gevoel van binnen
als je muziek hoort, of een lied,
dat je hoorde, toen je jong was,
Ach, die klank vergeet je niet....

Heb jij dat ook......
Als je een plant of bloem ziet,
die groeide bij je ouderlijk huis,
Ruik je ook die geur van vroeger
van de sfeer daar bij jou thuis?

Heb jij dat ook.....
Als je langs een Indisch huis komt
en je ruikt sambal goreng of saté
Zie je weer die oude dapoer.......
smul je dan in stilte mee?

Heb jij dat ook......
Als je een oude man of vrouw ziet,
Indische, maar al jaren in dit land.
Krijg je dan een warm gevoel van binnen
voel je duidelijk die band?

Heb jij dat ook.....

Ach ik denk, dat wij dat allen wel eens hebben
Wat je niet zegt, wat niemand weet.....
Die onvergetelijke herinneringen.
dat is dat gevoel, dat Heimwee heet.

Geschreven door een onbekende